تبلیغات
پایگاه اینترنتی پلاک گمشده - نمونه هایی از فضائل و سیره فردی امام علی (ع)
 
بزرگ مرد تاریخ
 
موضوعات
Category
ابر برچسب ها
Tags

مقام معظم رهبری
 
دوستان
Friends
آرشیو
Archive
آمار سایت
stats
نظر سنجی
poll
  • طراحی این وبلاگ را در چه سطحی می بینید؟





  • تبلیغات
     

     

    علی بن ابی رافع گوید: مسئول بیت المال و حسابدار علی بن ابیطالب صلوات الله علیه بودم، دربیت المال گردنبند مرواریدی بود که در جنگ بصره به دست آمده بود، دختر آن حضرت (ظاهراً حضرت زینب) به من سفارش کرد که در بیت‏المال امیرالمؤمنین گردنبند مرواریدی در اختیار توست، من دوست دارم آنرا به طور عاریه به من بدهی که در عید قربان از آن استفاده کنم...

                 

    اهمیت دادن به جوان
    ‎ 1- روزی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه به بازار کرباس فروشان آمد، دکانداری دید که قیافه خوبی داشت، فرمود: دوتا لباس می‏خواهم که قیمت آنها پنج درهم باشد، مرد برخاست و گفت: یا امیرالمؤمنین آنچه بخواهی در دکان دارم، امام دید که دکاندار او را شناخت، لذا از آنجا دور شد.

    به دکانی رسید که فروشنده آن غلام بود، امام از او دو لباس خرید به پنج درهم، یکی را به سه درهم و دیگری به دور درهم، آنگاه به قنبر فرمود: سه درهمی را تو بپوش. قنبر گفت: آنرا شما بپوشید که بالای منبر می‏روید و بر مردم خطبه می‏خوانید. امام فرمود: تو جوانی، آرزوی جوانی داری، من از خدایم شرم می‏کنم که خود را در لباس بر تو ترجیح بدهم.

    شنیدم رسول خدا (ص) درباره غلامان می‏فرمود: از آنچه می‏پوشید بر آنها بپوشانید و از آنچه می‏خورید به آنها بخورانید:

    «قال و انت شابّ و بک شَرَهُ الشّباب و انا استحیی من ربی أن اتفضّلَ علیک سمعتُ رسول اللّه (ص) یقول: اَلِبسوهم ممّا تَلْبَسون و اطعموهم ممّا تأکُلُون...»1


    * * *
    اخلاق پسندیده
    2- امیرالمؤمنین صلوات الله علیه در راه کوفه با یک نفر «ذمی» راه می‏رفتند، مرد ذمی به او گفت: بنده خدا کجا می‏روی؟ فرمود: می‏خواهم به کوفه بروم، بعد از مدتی، مرد ذمی به راه دیگری برگشت و خواست از امام جدا شود، حضرت نیز به راه او رفت، مرد ذمی گفت : بنده خدا مگر نگفتی که به کوفه می‏روم؟ اما فرمود آری به کوفه می‏روم،

    ذمی گفت: اینجا راه کوفه نیست، حضرت فرمود: میدانم راه کوفه نیست، گفت: پس چرا با من می‏آیی؟ فرمود: کمال رفاقت آنست که شخص در وقت جدا شدن به احترام رفیق، مقداری او را مشایعت کند، پیامبر ما به ما چنین یاد داده است.

    «قال له امیرالمؤمنین (ع) هذا من تمام الصحبة ان یشیّع الرجل صاحبه هنیئة اذا فارقه و کذلک امرنا نبینا (ص)».

    مرد ذمی گفت: آیا پیامبرتان چنین دستور داده است؟ فرمود: آری، ذمی گفت: پس آنکه به او ایمان آورده‏اند در اثر این چنین اخلاق پسندیده است، گواهی می‏دهم که من نیز بر دین تو هستم، آنگاه با آن حضرت به کوفه آمد و چون امام را شناخت اسلام آورد. 2


    * * *
    کاروتلاش
    3- جوانی بنام ابی نیزر از فرزندان نجاشی پادشاه یمن در کودکی به مدینه آمد در محضر رسول خدا (ص) به اسلام مشرف گردید، او درخدمت آن حضرت زندگی می‏کرد، پس از رحلت رسول الله (ص) در خدمت فاطمه و فرزندان او (علیهم السلام) بود.

    ابو نیزر گوید: من حراست دو مزرعه امیرالمؤمنین (ع) را به عهده داشتم که یکی «عین ابی نیزر» و دیگری «بُغیبه» بود، روزی آن حضرت در مزرعه به من فرمود: طعامی برای خوردن هست؟ گفتم: دارم ولی آن را برای امیرالمؤمنین خوش ندارم، کدوی مزرعه است که با روغن کهنه دنبه گوسفند تهیه کرده‏ام،فرمود: بیاور، آوردم .

    امام برخاست و در جوی آب دست خویش را شست، بعد مقدار از آن کدو را میل فرمود، سپس دست خویش را خاکمال کرد و با دو دست مقداری آب نوشید،بعد فرمود: ابانیزر دستها پاکترین ظرفند، آنگاه با رطوبت دستها شکم مبارک خویش را مسح کرد و فرمود: هر که شکمش او را داخل آتش کند، خدا او را از رحمت خویش دور فرماید: «من ادخله بطنه فی النار فابعده الله».

    آنگاه کلنگ را به دست گرفت و برای کندن چشمه به دورون آن رفت، کلنگ می‏زد و همهمه می‏کرد، سپس از چشمه بیرون آمد که هنوز از آب خبری نبود، پیشانی آن حضرت عرق می‏ریخت، دفعه دیگر داخل چشمه گردید، کلنگ می‏زد، آنگاه چشمه به آب رسید، آب مانند گردن شتر بیرون می‏زد امام به سرعت بیرون آمد و فرمود: خدا را گواه میگیرم که آن در راه خدا صدقه است .

    ابا نیزر برای من دواة و صحیفه بیاور، به زودی آن دو را محضرش آوردم نوشت: «بسم الله الرحمن الرحیم» علی امیرالمؤمنین این دو مزرعه معروف به عین ابی نیزر و بغیبه را صدقه جارجه بر فقراء اهل مدینه و ابن سبیل قرار داد.

    خدا چهره علی را در روز قیامت از آتش جهنم نگاه دارد. این دو قابل فروش و هبه به دیگری نیستند تا روزی که به خدا ارث رسند و او بهترین وارثان است مگر آنکه حسن و حسین به آن دو احتیاج پیدا کنند که مطلق در اختیار آن دو می‏باشند.

    «بسم الله الرحمن الرحیم هذا ما تصدق به علی امیرالمؤمنین تصدق بالضیعتین المعروفتین بعین ابی نیزر و البغیبة علی فقراء المدینة و ابن السبیل لیقی الله بهما وجهه حرالنار یوم القیامة لاتباعا ولا توهبا حتی یرثهما الله و هو خیر الوارثین الا ان یحتاج الیهما الحسن و الحسین فهما طلق لهما و لیس لغیرهما».

    محمد بن هشام گوید: امام حسین (ع) را قرضی پیش آمد، معاویه به او نوشت حاضرم «عین ابی نیزر» را به دویست هزار دینار بخرم، امام قبول نفرموده وگفت: «انّما تصدق بها ابی لیقی الله وجهه حّرالنار» من به هیچ قیمتی آنرا نخواهم فروخت (الکنی والالقاب کلمه مبرد، سیرالائمة ج 1، ص 321).

    * * *
    تواصع وفروتنی
    4- روزی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه دید زنی مشک آبی به دوش گرفته می‏برد، امام مشک آب را از او گرفت، و به محلی که زن می‏خواست، آورد آنگاه از حال زن پرسید، زن گفت: علی بن ابیطالب شوهر مرا به بعضی از ثغور فرستاد، در آنجا کشته شد، چند طفل یتیم برای من گذاشت، احتیاج مرا وادار کرده برای مردم خدمت کنم، تا خود و اطفالم را تأمین نمایم.

    امام سلام الله علیه از آنجا بازگشت، شب را با ناراحتی به روز آورد، سپس زنبیلی که در آن طعام بود برداشت و قصد خانه زن کرد، بعضی از یارانش گفتند: بگذارید ما ببریم فرمود: کیست که بار مرا در قیامت بردارد؟ چون به درخانه زن رسید، زن پرسید کیست؟ فرمود: من همان بنده خدا هستم که دیروز مشک آب را برای تو آوردم، در را باز کن برای بچه‏هایت طعام آورده‏ام.

    زن گفت: خدا از تو راضی باشد و میان من و علی بن ابیطالب حکم کند، سپس در را باز کرد، امام داخل شد، فرمود: من کسب ثواب را دوست دارم، می‏خواهی تو خمیر کن و نان بپز و من بچه‏ها را آرام کنم و یا من خمیر کنم تو آنها را آرام کنی؟ زن گفت: من به نان پختن آگاهترم، زن شروع به خمیر گرفتن کرد، امام گوشت را آماده کرد، لقمه لقمه به دهان اطفال گوشت و خرما می‏گذاشت و به هر یک می‏فرمود: علی را حلال کن در حق تو قصور شده است .

    چون خمیر آماده شد، زن گفت: بنده خدا تنور را آتش کن، امام صلوات الله علیه تنور را آتش کرد، حرارت شعله به چهره آن انسان مافوق می‏رسید می‏گفت: بچش یا علی این سزای کسی است که زنان بیوه و اطفال یتیم را ضایع کند،

    در این میان زنی از همسایه داخل خانه شد او امیرالمؤمنین (ع) را شناخت به زن صاحب خانه گفت: وای بر تو این کسیت که برای تو تنور را آتش می‏کند؟ زن جواب داد مردی است که به اطفال من رحم کرده است، زن همسایه گفت: وای بر تو این امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب است .

    آن زن چون امام را شناخت پیش دوید و گفت: «و احیائی منک یا امیرالمؤمنین» ای امیر مؤمنان از شرمندگی آتش گرفتم، مرا ببخشید، امام (ع) فرمود: «بل واحیائی منک یا امة الله فیما قصرت فی حقک» بلکه من از تو شرمنده‏ام ای کنیز خدا در حق تو قصور شده است .3


    * * *
    زهد
    5- احنف بن قیس می‏گوید: روزی به دربار معاویه رفتم، وقت ناهار آن قدر طعام گرم، سرد، ترش و شیرین پیش من آوردند که تعجب کردم بعد طعام دیگری آوردند که آنرا نشناختم، پرسیدم این چه طعامی است ؟

    معاویه جواب داد: این طعام از روده‏های مرغابی تهیه شده، آنرا با مغز گوسفند آمیخته و با روغن پسته سرخ کرده و شکر نیشکر در آن ریخته‏اند.

    احنف بن قیس گوید: در اینجا بی اختیار گریه‏ام گرفت، گریستم، معاویه به حال تعجب گفت: علت گریه‏ات چیست؟ گفتم: علی بن ابیطالب (ع) یادم افتاد، روزی در خانه او بودم، وقت طعام رسید فرمود میهمان من باش آنگاه انبانی مهر شده آوردند، گفتم در این انبان چیست؟ فرمود: آرد جو «سویق شعیر».

    گفتم: آیا می‏ترسید از آن بردارند یا نمی‏خواهید کسی از آن بخورد؟ فرمود نه، هیچ یک نیست، بلکه می‏ترسم حسن و حسین بر آن روغن یا روغن زیتون داخل کنند، گفتم: یا امیرالمؤمنین مگر این کار حرام است؟ فرمود: نه بلکه بر امامان حق لازم است در طعام مانند مردمان عاجز و ضعیف باشند تا فقر باعث طغیان فقراء نشود، - هر وقت فقر به آنها فشار آورد بگویند: بر ما چه باک سفره امیرالمؤمنین نیز مانند ماست .

    فقال (ع) «لا ولکن یجب علی ائمة الحق ان یعتدوا انفسهم من ضعفة الناس لئلا یطغی الفقیر فقره» معاویه گفت: ای احنف مردی را یاد کردی که فضیلت او قابل انکار نیست .4

    جمله اخیر امام صلوات الله علیه در نهج‏البلاغه خطبه 207 در جواب عاصم بن زیاد به این عبارت آمده است: «قال و یحک لست کأنت ان الله فرض علی ائمة العدل ان یقدروا انفسهم بضعفة الناس کیلا یتبیغ بالفقیر فقره».


    * * *
    امر به معروف ونهیازمنکر
    6- روزی امیرالمؤمنین (ع) به خانه برگشت، هوا بسیار گرم بود، دید زنی ایستاده و می‏گوید: شوهرم به من ظلم کرده، مرا ترسانده و بر من تعدی کرده و قسم خورده که مرا بزند، - ای ولی ذوالجلال برای دفع ستم پیش تو آمده‏ام - امام فرمود:

    یا امة الله مقداری صبر کن تا هوا خنک شود، سپس با تو انشاء الله به خانه‏ات بروم. زن گفت: در صورت تأخیر، خشم و طردش بر من افزون خواهد شد، امام سر به زیر انداخت بعد سر بلند کرد و فرمود: نه والله باید حق مظلوم بدون زحمت گرفته شود.

    خانه‏ات کجاست؟ آنگاه با زن به طرف خانه او حرکت کرد، چون به خانه رسید ایستاد و فرمود: السلام علیکم، جوانی از خانه بیرون آمد، حضرت فرمود، بنده خدا از خدا بترس، این بیچاره را ترسانده‏ای و از خانه خارج کرده‏ای .

    جوان فریاد کشید: این کار به تو چه ربطی دارد؟ به خدا قسم چون تو را به شفاعت آورده او را آتش خواهم زد.

    امام (ع) شمشیر بر کشید با کمی پرخاش، فرمود: من تو را امر به معروف و نهی از منکر می‏کنم تو من را با منکر جواب داده، کار خوب را منکر می‏شماری؟! در این بین عده‏ای از آنجا می‏گذشتند، حضرت را شناخته و سلام می‏کردند که السلام علیک یا امیرالمؤمنین .

    جوان دانست که آن مرد ناشناس حضرت امیرالمؤمنین است، پیش آن حضرت تعظیم کرد که: یا امیرالمؤمنین این جسارت را بر من ببخش، به خدای جهان سوگند که در مقابل این زن مانند خاک می‏شوم که مرا با قدم بمالد.

    در این موقع امام صلوات الله علیه ذوالفقار را در نیام کرد و به زن فرمود: کنیز خدا به خانه‏ات داخل شو، شوهرت را به آنچه قسم خورد مجبور نکن. 5

    و چون از آنجا برگشت این آیه را زمزمه می‏کرد: «لا خیر فی کثیر من نجواهم الا من امر بصدقة او معروف او اصلاح بین الناس و من یفعل ذلک ابتغاء مرضات الله فسوف نوتیه اجراً عظیما» 6 خدا را حمد می‏کنم که به واسطه من میان مردی و زنش سازش برقرار ساخت.


    * * *
    دستگیریازمستمندان
    7- نقل است: چون حسنین از دفن امیرالمؤمنین (ع) بر می‏گشتند در راه پیرمردی مریض و نابینا را دیدند که گریه می‏کرد، امام حسن (ع) پیش آمد و فرمود: یا شیخ چرا گریه می‏کنی؟ گفت مردی هر روز شیر و آرد برای من می‏آورد، سه روز است که نمی‏آید، امام فرمود: آن مرد کی بود؟ گفت: نمی‏شناسم، فرمود: او را تعریف کن؟ گفت: چهره‏اش ندیده‏ام تا تعریف کنم. ولی با من چنان مهربانی می‏کرد که یک مادر با فرزندش مهربانی می‏کند.

    با من به نرمی سخن می‏گفت و با مهربانی پرستاری می‏کرد، اظهار انس می‏نمود و با من می‏خندید و آنگاه بر می‏گشت.

    حضرت مجتبی (ع) فرمود: این صفت پدر ماست. خدا اجر تو را زیاد کند، او شهید شد، از دنیا رفت و اکنون از دفن او باز می‏گردیم. آن پیر مرد از شنیدن این خبر فریاد بلندی کشید که مرگش درهمان فریاد او را دریافت و از دنیا رفت.7


    * * *
    زهد وبی اعتناییبه دنیا
    8- امام صلوات الله علیه آنگاه که برای کوبیدن آشوب بصره و فتنه طلحه و زبیر و عایشه، به آن دیار می‏رفت، در محلی بنام «ذی قار» اردو زده بود، ابن عباس، می‏گوید: به چادر آن حضرت داخل شدم دیدم: نعلین خویش را اصلاح می‏کند. چون مرا دید فرمود: ابن عباس این نعل چقدر قیمت دارد؟ گفتم: به چیزی نمی‏خرند، فرمود: به خدا قسم آن برای من از امیر بودن بر شما بهتر است، مگر آنکه بتوانم حقی را بپا دارم یا باطلی را از بین ببرم.

    «قال لی: ما قیمة هذا النعل؟ فقلت: لا قیمة لها. فقال (ع): والله لهی احب الیّ من إمرتکم، الا ان اقیم حقا او ادفع باطلاً».8

    امام صلوات الله علیه مقام و حکومت را وزر و وبال و مایه بدبختی می‏دانست مگر آنکه انسان بتواند مشکلات جامعه را برای خدا حل نماید.


    * * *
    احیایکرامت انسانی
    9- امام (ع) آنگاه که برای خواباندن فتنه معاویة بن ابی سفیان، به صفین تشریف می‏برد، در نزدیکی‏های شهر «انبار» عده‏ای از دهقانها به استقبال آن حضرت آمدند، و با دیدن وی از مرکب پیاده شده و مانند بردگان در رکاب آن حضرت می‏دویدند. امام فرمود: این چه کاری است که می‏کنید؟

    گفتند: رسمی است که با آن بزرگان خویش را تعظیم می‏کنیم. فرمود: به خدا قسم بزرگان شما از این کار نفعی نمی‏برند، شما با این کار خود را در دنیا به زحمت می‏اندازید و در آخرت بدبخت می‏کنید. چه زیان بار است زحمتی که عاقبت آن عقاب آخرت است،چه پر فائده است آسایشی که در آن از آتش ایمنی هست.

    «قال ما هذا الذی صنعتموه؟ فقالوا: خُلق منا نعظّم به امراءنا فقال والله ما ینتفع بهذا امراؤکم و انّکم لتشقون علی انفسکم فی دنیا کم و تشقون به فی آخرتکم و ما اخسرالمشقة وراءها العقاب و اربح الدعة معها الامان من النار»9.

    منظور امام آنست که: این گونه تواضع به یک نفر انسان، گناه است، حسن وظیفه‏شناسی او را به استکبار تبدیل می‏کند، در نتیجه این چنین تواضع سبب مشقت در دنیا و عقاب در آخرت است .


    * * *
    استفاده نکردن ازبیت المال
    10- هارون بن عنتره می‏گوید: پدرم می‏گفت در قصر خورنق بر محضر علی بن‏ابیطالب (ع) داخل شدم، دیدم جامه کهنه‏ای در بدن دارد و از سرما می‏لرزد، گفتم: یا امیرالمؤمنین خداوند برای شما و اهل بیت شما در بیت‏المال حقی قرار داده و شما با نفس خود این چنین رفتار می‏کنید؟! فرمود: به خدا قسم من از اموال شما چیزی بر نمی‏داریم، این قطیفه نیز همانست که با خود از مدینه آورده‏ام و در نزد من غیر آن چیزی نیست 10«فقال و الله ما ارزو کم من اموالکم شیئا و ان هذا لقطیفتی التی خرجت بها من منزلی من المدینة ما عندی غیرها».


    * * *
    اهتمام به بیت المال
    11- علی بن ابی رافع گوید: مسئول بیت المال و حسابدار علی بن ابیطالب صلوات الله علیه بودم، دربیت المال گردنبند مرواریدی بود که در جنگ بصره به دست آمده بود، دختر آن حضرت (ظاهراً حضرت زینب) به من سفارش کرد که در بیت‏المال امیرالمؤمنین گردنبند مرواریدی در اختیار توست، من دوست دارم آنرا به طور عاریه به من بدهی که در عید قربان از آن استفاده کنم.

    گردنبند را برای او فرستادم و گفتم: ای دختر امیرالمؤمنین عاریه مضمونه است که بعد از سه روز باید بر گردانی ،امیرالمؤمنین صلوات الله علیه آنرا در گردن دخترش دید، فرمود: این را از کجا به دست آورده‏ای؟ گفت از ابن ابی رافع عاریه گرفته‏ام تا در عید قربان از آن استفاده کنم، بعد به او برگردانم.

    حضرت ابن ابی رافع را پیش خود خواند و فرمود: پسر ابی رافع به مسلمانان خیانت می‏کنی؟ گفتم: معاذالله که بر مسلمانان خیانت کنم. فرمود: آن گردنبند را چطور بدون اذن من و بدون رضای مسلمین به دختر من عاریه دادی؟ گفتم: یا امیرالمؤمنین دخترت به من سفارش کرد که آن را به وی عاریه بدهم، من نیز به طور عاریه مضمونه داده و خودم ضامن شده‏ام که در صورت تلف شدن پول آنرا از مال خودم بدهم و متعهد هستم که آنرا به موضع خود باز گردانم.

    امام (ع) فرمود: همین امروز آن را به جایش برگردان، مبادا دیگر چنین کاری کنی که از من عقوبت می‏بینی، بعد فرمود: اگر دخترم به طور عاریه مضمون نگرفته بود، نزدیک بود اولین زن هاشمی باشد که دستش در سرقت بریده شود.

    چون دختر آن حضرت از این کلام امام مطلع شد، آمد و عرض کرد: یا امیرالمؤمنین من دختر تو و پاره تن تو هستم، کی از من برای پوشیدن آن مروارید لایقتر بود؟! امیرالمؤمنین (ع) فرمود: ای دختر علی بن ابیطالب خودت را از حق کنار نکش آیا همه زنان مهاجرین در عید از این نوع مروارید زینت می‏کنند؟

    ابن ابی رافع گوید: گردنبند را گرفته و به محلش برگرداندم.11


    * * *
    مبارزه با تجملگرایی وزهد منفی
    12- علاء بن زیاد حارثی از یاران امام صلوات الله علیه بود که در جنگ بصره زخمی شد، امام برای عیادت او به خانه‏اش رفت، و از دیدن وسعت خانه‏اش در شگفت شد، فرمود:

    این خانه به این وسعت را در دنیا چه می‏کنی؟! تو که در آخرت به آن بیشتر نیازی داری؟!!!، بعد فرمود: بلی می‏توانی این خانه را پلی قرار بدهی برای رسیدن به آخرت، بدینسان که در آن از میهمانان پذیرائی کنی. در آن صله ارحام بجای آوری، حقوق واجب و مستحب از آن به محلهای خود برسد، در این صورت با این خانه به آخرت رسیده‏ای - اگر آنچه را که خدا داده در آنکه خدا فرموده مصرف کنی برای تو ضرری نیست .-

    علاءبن زیاد گفت: یا امیرالمؤمنین از برادرم عاصم بن زیاد بر تو شکایت می‏کنم، فرمود: چه شکایتی؟ عرض کرد: عبائی پوشیده و کار عبادت و رهبانیت پیشه کرده و دست از کار دنیا کشیده است، امام (ع) فرمود: او را پیش من بیاورید. چون عاصم آمد، حضرت به او فرمود:

    ای دشمن نفس خود، شیطان خبیث تو را هدف گرفته و اغفال کرده است آیا به خانواده و فرزندت رحم نمی‏کنی؟!! می‏پنداری که خدا پاکیزه‏ها را بر تو حلال کرده اما خوش ندارد تو از آنها بهره‏گیری؟! تو پیش خدا پائین‏تر از این مقامی - آن مال اولیاء الله است -.

    عاصم گفت: یا امیرالمؤمنین خودت نیز مانند من هستی با این لباس خشن که می‏پوشی و با این طعام خشک و بی خورش که می‏خوری، امام صلوات الله علیه فرمود: وای بر تو، من مانند تو نیستم، خداوند بر پیشوایان عادل واجب کرده که خود را با ضعیفان در زندگی برابر کنند تا فقرا را فقرشان به طغیان وادار نکند.

    «قال: وَ یْحک لسُتَ کأَنت، ان الله فرضَ علی ائمة العدل ان یقدروا انفسهم بَضَعَفةِ النّاس کیلا یَتّبیغَ بالفقیر فقره» 12.

    در پایان این سخن به دو نکته اشاره می‏شود یکی زهد مافوق آن بزرگوار صلوات الله علیه است که در این میدان یک تاز وتنها فرد بود، ظاهراً عمربن عبدالعزیز گفته است: علی بن ابیطالب گذشتگان را بی آبرو و بی موقعیت کرد و باعث زحمت آیندگان گردید، یعنی: مولا صلوات الله علیه چنان رقم را در عبودیت و عدالت و زهد و تقوی بالاتر زد که خلفای گذشته را در نزد مردم بی موقعیت نمود، مردم گفتند: عدالت و تقوی یعنی: این .

    خلفای آینده نیز هر چه خواستند نتوانستند راه او را بروند به زحمت افتاده و در نزد مردم موقعیت پیدا نکردند.

    دیگر آنکه: تقوی وزهد و عبادت در رهبانیت و تارک دنیا بودن نیست بلکه باید در کارهای اجتماعی و روز مره جامعه وارد شد و در نفع و ضرر مردم شرکت نمود.


    * * *
    امام (ع) درباره معیار بودن خویش نسبت به مؤمن و منافق فرموده است: اگر با این شمشیرها از بیخ بینی مؤمن بزنم تا مرا دشمن دارد، دشمن نخواهد داشت و اگر همه دنیا را اعم از بزرگ و کوچک آن در مقابل منافق بریزم و در اختیار او قرار دهم تا مرا دوست بدارد، دوست نخواهد داشت، زیرا که این حقیقت در زبان وگفته رسول الله (ص) حتمی شده که فرمود: یا علی هیچ مؤمنی تو را دشمن نمی‏دارد و هیچ منافقی تو را دوست نخواهد داشت .

    «قال (ع): لو ضربت خَیشومَ المؤمن بسیفی هذا علی اَن یبغضنی ما اَبغضنی ولو صَببُت الدنیا بجمّاتها علی المنافق علی ان یُحبّنی ما اَحبّنی و ذلک انّه قُضِی فاْنقَضی‏ علی لسان النبی الأُمّی (ص) انه قال: یا علی لا یبغضک مؤمن ولا یحبک منافق» 13

    مؤمن اگر علی بن ابیطالب را دشمن دارد، ایمان و تقوی و فضیلت و توحید و فضایل اخلاق را دشمن داشته است و این بر مؤمن محال است و اگر منافق علی (ع) را دوست بدارد، چیزی را که قبول ندارد دوست داشته است و این کار میسر نیست .


    * * *
    علم غیب
    13- روزی که امیرالمؤمنین صلوات الله علیه برای سرکوبی خوارج از کوفه خارج شد، گفتند: خوارج از جسر رودخانه نهروان گذشته‏اند، فرمود: نه، قتلگاه آنها این طرف و در کنار نهر است، به خدا قسم از آنها ده نفر زنده نخواهد ماند و از شما (یاران امام) ده نفر کشته نمی‏شود.

    «مَصارِعُهم دونَ النّطفة و اللّه لاُ یفلت منهم عشرة ولا یَهلک منکم عَشرٌة »14.

    این سخَن از علم عجیب امام صوات الله علیه خبر می‏دهد، وقتی جنگ شروع شد خوارج حدود چهار هزار نفر بودند که فقط نه نفر از آنها زنده مانده و از یاران امام (ع) فقط هشت نفر شهید شدند، گفتن این سخن از کوهها سنگین‏تر است مگر به کسی که از جانب خدا و رسول علم غیب دارد ابن ابی الحدید گوید: این سخن از اخباری است که در اثر اشتهار نزدیک به تواتر است، و همه از آن حضرت نقل کرده‏اند، و آن از معجزات امام و از خبرهای غیب است .


    * * *
    حقوق بشروبشردوستی
    14- روزی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه، دید پیرمرد نابینائی گدائی می‏کند فرمود: این کیست؟ گفتند: یا امیرالمؤمنین این یک مرد نصرانی است از کار افتاده گدائی می‏کند. فرمود: «إستعملتموه حتّی اذا کبُر و عجَزَ منعتموه، أنفقوا علیه من بیت المال» 15

    یعنی تا قدرت کار کردن داشت از او کار کشیدید و چون پیر شد و از کار ماند از خود را ندید، به او از بیت المال حقوق بدهید.


    * * *

    ::  پیوست شده به موضوع : فضائل و سیره فردی امام علی
    توسط محمد یزدانی در جمعه 9 تیر 1391  ::  نظرات  ,